«Η ενότητα της πίστεως»

Τούτες τις τρισευλογημένες ημέρες που εορτάζουμε τον Επιφανέντα Χριστό το Θεό μας, στις συχνές μας λατρευτικές συνάξεις προσπαθήσαμε εμείς, οι διασπαρμένοι στον χρόνο, στον τρόπο και στον τόπο πιστοί, να βρεθούμε την ίδια στιγμή, την στιγμή της λατρείας, στον ίδιο τόπο, τον ναό του Θεού, και με τον ίδιο τρόπο να αποπειραθούμε να προσεγγίσουμε από κοινού, το μεγαλείο του Θεού. Αυτή η Σύναξή μας, με την προοπτική της ευχαριστιακής κοινωνίας, μας καθιστά ένα ενιαίο και δυναμικό σώμα. Ένα σώμα που βιώνει την θεϊκή παρουσία αφού το ίδιο είναι σώμα του ζώντος Χριστού, του αρχηγού της ζωής. Στην ενότητα αυτού του σώματος, ο πιστός λαός του Θεού συνομιλεί, συνδιαλέγεται, κοινωνεί με τον πανοικτίρμονα Θεό.

Η σύναξη μας αυτή καθ΄ αυτή, μας οδηγεί στην ενότητα. Και πρώτα απ΄ όλα το γεγονός ότι εμείς, απορρίπτοντας την παντοδυναμία του άπληστου κόσμου, εγκαταλείποντας την μοναξιά του βίου μας, εξερχόμενοι από την εγκλωβισμένη στο εγώ συνείδησή μας ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα του Θεού. Ζώντας σ΄ έναν κόσμο απόκοσμο, χαμένοι στην πολυκοσμία και στην βοή του σύγχρονου αγχωμένου πολιτισμού, εμείς επιλέγουμε συνειδητά και αφήνουμε την ζωή μας ολόκληρη και την κάθε ελπίδα μας στα χέρια του Θεού. Τα αφήνουμε όλα στα χέρια Εκείνου που έπλασε τα πάντα, σ΄ Εκείνον που είπε και εγενήθησαν, σ΄ Εκείνον που είναι ο μεγάλος αδελφός μας και ο Πατέρας μας, που ποτέ δεν θα μας προδώσει, ποτέ δε θα μας εγκαταλείψει, παρά θα δώσει πνοή στην ελπίδα μας, θα αγιάσει την ζωή μας και όλον τον χρόνο μας θα τον κάνει φωτεινό, λαμπερό, αληθινό, χαρούμενο, καρποφόρο, δημιουργικό, σωτήριο και μας απαλλαγμένους από άγχη θα μας καλεί διαρκώς στην ενότητα της πίστεως.

Η ενότητά μας αυτή, βέβαια, δεν αποτελεί μια μηχανική προσθήκη μονάδων. Ο καθένας μας που δρασκελά το κατώφλι του ναού, δεν συνευρίσκεται με τους υπολοίπους για να εκφράσει μόνο, με τα ίδια περίτεχνα Λόγια, με την ίδια ουρανοδρόμα μουσική, με την ίδια ποιητική έκφραση δοξολογικά, ικετευτικά και ευχαριστιακά προσευχόμενος προς αυτόν που είναι ο Ων , ο Ην και Ερχόμενος. Δεν είναι μόνο αυτό. Η παρουσία μας έχει υψηλότερο νόημα. Η συνεύρεση μας, αποτελεί όχι απλώς μια συνεύρεση ψυχών, αλλά αποτελεί μια «εκκλησία», και όχι απλώς μια εκκλησία, αλλά αυτοπροσδιοριζόμενη ως εκκλησία Θεού ζώντος. Σύναξη δηλαδή του ίδιου του λαού του Θεού, αυτού που από το Σινά των δέκα εντολών, καθίσταται «έθνος άγιο» και περιούσιος λαός του Θεού. Αυτού του λαού, που μέσω του Μωυσή και όλων των Προφητών και όλων των αγίων συνομιλεί με τον Θεό και ανανεώνει την Διαθήκη του με τον Θεό πατέρα μας, μέσα σε διαρκείς στιγμές, φανερώσεων και αποκαλύψεων του Λόγου του Θεού. Εκείνος ζητά απλά και ταπεινά, όπως απλά και ταπεινά ήλθε στον κόσμο μας και γεννήθηκε στην φάτνη των αλόγων όντων, να τον αναγνωρίσουμε σαν τον μοναδικό Κύριο και Δεσπότη της ζωής μας. Και τούτο σημαίνει πως σ΄ Εκείνον θα ελπίζουμε, Εκείνου το χέρι διαρκώς θα κρατάμε, Εκείνον καθημερινά θα παρακαλούμε να μας δίδει κάθε αγάπη και από Εκείνον θα περιμένουμε την σωτηρία. Σημαίνει πως θα αρνηθούμε κάθε πρόσκαιρο και εφήμερο στήριγμα του κόσμου τούτου. Πως επιτέλους θα εγκαταλείψουμε το ψεύδος, την υποκρισία, την απανθρωπιά, το μίσος, την μισαλλοδοξία, την φιλοχρηματία, την φιλαρέσκεια, την οίηση, την φιληδονία, την νέκρωση της ψυχής και της καρδιάς και αναθεωρούντες την πορεία της ζωής μας, αναγεννημένοι στα ιορδάνεια ρείθρα της μετανοίας θα εμπιστευόμαστε την κάθε στιγμή μας, την κάθε μέρα μας, τα πάντα στο παντοδύναμο χέρι του Παντοκράτορος Θεού.