ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

Ο σεπτός χορός των αγίων Πατέρων, με πόση σοφία αλήθεια και φωτισμό, μέσα σε όλο το πλέγμα των κινητών και ακινήτων εορτών, αφού έθεσε την πρέπουσα τάξη και τον πρέποντα αγιογραφικό, αγιολογικό και υμνολογικό πλούτο σε κάθε πτυχή της λατρευτικής μας ζωής, θεώρησε πρέπον στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να θέση την εορτή του Σταυρού, την Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.

Όση αξία έχει για τον θαλασσοδαρμένο ναυτικό στη μέση του τρικυμιώδους πελάγους η φωτεινή δέσμη ενός φάρου, όση αξία έχει για τον ηλιοκαμένο οδοιπόρο το νερό μιας δροσερής πηγής, όση αξία έχει μια όαση στον χαμένο της ερήμου βεδουίνο, τόση και περισσότερη αξία έχει για μας το σύμβολο της θυσίας και της πίστεώς μας, ο Σταυρός του Κυρίου. Ανεξάντλητη πηγή δυνάμεως, οικουμένης φύλακας, εκκλησίας ωραιότητα, αγγέλων δόξα, πιστών καύχημα, τραύμα δαιμόνων. Θα χρειαζόταν πολλές σελίδες να γραφούν για να υμνήσουν το Τίμιο ξύλο στο οποίο καυχάτο ο άγιος απόστολος Παύλος, και το οποίο υπήρξε έμβλημα, σημείο αναφοράς, κόσμημα, καύχημα, λάβαρο, θαυμάτων σύνεργο ευσεβών βασιλέων, Πατριαρχών, Ιεραρχών, Ιερέων και κάθε ψυχής χριστιανών ορθοδόξων.

Προβάλλεται στους αιθέρες του σύμπαντος κόσμου από καταβολής του, άχρι του νυν και έως του αιώνος. Ανάμεσα σε αλλοεθνείς και αλλοθρήσκους λαούς είτε στους τρούλλους των εκκλησιών και των μονών, είτε σε τοίχους, είτε οπουδήποτε, είτε σε τάφους. Από την παλαίφατο μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, μέσα στο κέντρο του ισλαμικού κόσμου έως τους νεοφώτιστους της Αφρικής, από τους Αγίους Τόπους έως και το δεινός χειμαζόμενο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, στην Βασιλίδα των Πόλεων, από τα καμπαναριά της Ρωσίας έως την Σκανδιναβική χερσόνησο, από τον Αρκτικό έως τον Ανταρκτικό κύκλο, δεσπόζει ο Σταυρός του Κυρίου.

Στις μέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και στο κέντρο της, ο πνευματικός οδοιπόρος «κεκοπιακώς» από το βάρος του καμάτου της νηστείας, αγκαλιάζει και προσκυνά το έμβλημα της νίκης, τον Τίμιο Σταυρό. Τον προσκυνά και αντλεί κουράγιο και δύναμη για το υπόλοιπο της νηστείας και για να αξιωθεί να εισέλθει στην Μεγάλη Εβδομάδα και δι’ αυτής στην λαμπροφόρα Ανάσταση του Κυρίου μας.

Όμως ενώ με τόση λαχτάρα αναμένει αυτήν την Εορτή, ο ορθόδοξος χριστιανός, πληγώνεται σήμερα βλέποντας κινήσεις που εκπορεύονται από το κέντρο μιας υποτιθέμενης χριστιανικής Ευρώπης, κινήσεις εχθρικές για το θείο μας σύμβολο, τον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου. Τούτος ο Σταυρός ως σύμβολο συνυπήρξε στην Ευρώπη με την Εβραϊκή πεντάλφα και την ημισέληνο επί αιώνες, δεν προκάλεσε ποτέ, δεν προκαλεί και συνυπάρχει μέχρι σήμερα. Γιατί άραγε αυτή η μονομερής πολεμική εναντίον του;

Γνωρίζουμε βέβαια τον πόλεμο του πονηρού. Ξέρουμε ότι οι δαίμονες φρίττουν στην θέα του και αυτό μας δίνει απόλυτα την πίστη και την βεβαιότητα ότι και πάλι το τρόπαιο της πίστεώς μας, το όπλο κατά του διαβόλου θα θριαμβεύσει και νικηφόρο «άχρι συντελείας των αιώνων» θα εμπνέει, θα ενδυναμώνει, θα καθοδηγεί, θα θαυματουργεί, θα μας ενισχύει, θα μας ευλογεί και θα μας αγιάζει, ώστε δυναμωμένοι να αξιωθούμε να προσκυνήσουμε την ένδοξο Ανάσταση του Χριστού μας.